Lees meer

Schrijf u nu in voor de Vijftig+ nieuwsbrief

 
Een droom. Ik zit aan een houten picknicktafel, ergens op een binnenplaatsje vol blauwe regen en toch ook midden op straat. Zon, hitte. Ik draag een lange, kleurige jurk en ik heb m'n krullen terug. New York? Leiden? Een vage vriendin komt langs, samen met een vreemde man die ik ineens meer als mijn vriend herken dan de vrouw als mijn vriendin.
Zijn jas is zo'n vuilgrijze paardendeken en zijn wilde haren kunnen wel een strelende hand gebruiken. De vriendin verwacht een plan van me, iets met eten, wandelen, of varen. Iets groens. De man zegt dat we samen iets leuks moeten gaan doen. Tussen muur en picknicktafel stroopt hij zijn deken af; dikke rimpels grauwe wol in beweging. Hijzelf ligt op de straatkeien. Plat op zijn buik, met trillende turquoise dekschilden. Precies zoals ik mij de kever van Kafka altijd heb voorgesteld - terwijl bij het verhaal juist een natuurgetrouwe kever was getekend. Hij schuifelt er stil vandoor. Zijn ogen vonken in de zon.
 
De trein van Den Haag Centraal naar Eindhoven Centraal is nog een echte trein, een trein met een losse locomotief. Misschien daarom, vanwege het woordje ´nog´, staat hij verstopt op spoor 9, helemaal aan de rand van het station. Eindhoven is alleen voor de liefhebbers. Ik wilde naar het zuiden gisteren, via de wegens werkzaamheden aanbevolen omleidingsroute. Stil perron, lange, lange trein vol lege banken, ik ben mooi op tijd. Check de omleidingsroute op m'n telefoon: Reis niet mogelijk. Reis niet mogelijk? Ik stap uit. Weg trein. Zonder de aankondiging op het infobord bestaat een trein immers niet? De machinist stapt ook uit. De man op het perron bankje en ik herkennen elkaar in een gemeenschappelijk reisdoel - dus gaan we samen op pad om dat doel te bereiken. Zijn rugzak is groter, voller en sleetser dan de mijne, zijn reisplannen zijn grootser. Zodra we met vele anderen snel in een volle trein willen stappen, zijn we elkaar kwijt. Dag man. Fijn dat je even meereisde.

Ik had trouwens een koppelcode nodig om op mijn treinabonnement te kunnen reizen. Jawel, een koppelcode. Een willekeurige reeks cijfers die ik foutloos moest overtypen om een nieuwe OV-chipkaart te kunnen aanvragen; ik had immers met de oude kaart in m'n broekzak op mijn hurken gezeten. Hoeft het hurken niet meer sinds ik mijzelf heb verwend met een grasgroene Uixi, de kaart echter bleek onherstelbaar boomerang-vormig. Vraag uw koppelcode aan, voer die in en wij regelen wat u van ons vraagt!

Hm, nu het matchen van twee liefdespartners per profielfoto hier wat ongemakkelijk blijkt te verlopen, is de koppelcode misschien een oplossing. Met de juiste koppelcode klopt alles. Er is geen twijfel mogelijk. Nooit meer het wankelmoedige geklooi dat zo kenmerkend is voor een pril contact. Nooit meer een doorwaakte nacht vol wroeging over een te pittige reactie; de koppelcode klopt en hij zei toch van pittig te houden? Vind ik hem om op te vreten? Dan zeg ik hem dat gewoon: de koppelcode klopt, dus wat ik zeg mag hem gerust afschrikken. Of ik schrik hem juist af door eenvoudigweg vriendelijk te blijven... Geloof me, als het erop aankomt blijkt de liefde doodeng te zijn. Kan hij er zomaar - of terecht - met trillende dekschilden vandoor schuifelen. Het hoeft niet meer: Gezekerd door onze koppelcode gaan wij op pad. En we raken elkaar niet kwijt als het druk wordt om ons heen.
 
RodeJas
Wil jij andere 50-plussers appen, spreken en gauw ontmoeten? Misschien zoek je ook dat geluksgevoel soms?
Wij loten 2 x 1 maand volledig lidmaatschap uit aan de lezers van Vijftig+ Magazine. Schrijf je dus gratis in door te gaan naar 50plusmatch.nl/geluk
 
voor 50-plussers
Verschijnt 11x per jaar
Jaarabonnement: € 12,50
Eén exemplaar bestellen: € 3,95
Redactie:
Adverteren:
Tel: 072 5715013 
Exemplaren voor de leden van uw vereniging?

-----------------------------------------------------------